Τι χρονιά και αυτή που πέρασε! Πιστεύω δεν υπήρξε άνθρωπος σε αυτό τον πλανήτη που να μην ένιωσε βαθιά μέσα του το πόσο εφήμερα και -πολλές φορές- τυχαία είναι όλα στη ζωή μας, πως τα πάντα μπορούν να αλλάξουν μέσα σε μια στιγμή, πόσο το σύμπαν γελά όταν εμείς αγχωμένοι και μεθυσμένοι από τη διάτρητη ανθρώπινη παντοδυναμία μας κάνουμε σχέδια για το μέλλον μας. Το 2020 ήταν μια χρονιά που θα ξεχωρίζει στην ιστορία και ναι, και εμείς μαζί του είμαστε μέρος αυτής, έχοντας αποκτήσει το προνόμιο να τη διηγούμαστε ως αυτόπτες μάρτυρες και την υποχρέωση να πάρουμε τα κατάλληλα μαθήματα από αυτό.

Θυμάμαι πέρυσι σας έγραφα για το πόσες προσδοκίες είχα από το 2020, και η αλήθεια είναι ότι δεν με διέψευσε σε πολλές από αυτές, απλά επέλεξε έναν απρόσμενο, άγριο τρόπο για να με βάλει απέναντι στα θέλω μου και να με ωθήσει εγώ να τολμήσω, με ένα αίσθημα κατεπείγοντος, μονόδρομου και ως προσταγή επιβίωσης να κάνω τις τομές και τις επιλογές που θα με φέρουν πιο κοντά σε όσα χρειάζομαι και επιθυμώ. Τολμώ, λοιπόν, να σας εκμυστηρευτώ ότι, όσο και αν η ψυχή μου σκίστηκε πολλές φορές από πόνο για το δράμα που έζησε όλος ο κόσμος και οι συνάνθρωποί μας, αυτή τη χρονιά θα την κατατάξω ως μία από τις σημαντικότερες της ζωής μου, ως τη χρονιά που επισφράγισε έναν κύκλο επαναπροσδιορισμού και αναδιαμόρφωσης της πορείας μου που είχα ξεκινήσει εδώ και λίγα χρόνια. Το 2020, σαν να κρατούσε ένα μαγικό ραβδάκι και μέσα από κάθε μία εμπειρία, δοκιμασία, σκέψη, με άγγιζε μεταμορφωτικά.

Καταρχάς, ένα όνειρο ετών, το να αποκτήσω τη δική μου μικρή γωνιά στο διαδίκτυο όπου, χωρίς γεωγραφικούς και χρονικούς περιορισμούς, θα μπορώ μέσα από αυτό να επικοινωνώ με ανθρώπους από όλο τον κόσμο, με τους οποίους μοιραζόμαστε κοινούς προβληματισμούς, σκέψεις, ενδιαφέροντα, αισθητική, έγινε πραγματικότητα μέσα από το a spoon of SUGAR. Παιδί της καραντίνας, το a spoon of SUGAR από ένα πρόχειρο blog που διάβαζαν μέχρι εκείνη τη στιγμή μόνο λίγοι φίλοι, στις 28 Φεβρουαρίου 2020 βγήκε επίσημα στον αέρα, και από τότε η παρέα μας συνεχώς μεγαλώνει, εξελίσσεται σε κάτι τόσο δυναμικό που δεν θα τολμούσα ούτε καν να το ευχηθώ όταν το ονειρευόμουν, και σας ευχαριστώ πολύ για αυτό. Και η μαγεία συνεχίστηκε, όταν σταμάτησα να έχω μόνη μου αυτό το όνειρο, όταν μέσα στους μήνες που ακολούθησαν συνάντησα νέους ανθρώπους που μοιράστηκαν τον ενθουσιασμό μου και άλλους που η ζωή μου ξαναέφερε μετά από πολλά χρόνια και αποδείχθηκε ότι δεν είχαμε χαθεί ποτέ, ήταν πάντα εκεί, και όλοι μαζί γίναμε η ψυχή του a spoon of SUGAR.

Στην πορεία της χρονιάς ήρθαν οι προκλήσεις, αυτές που σε κάνουν να νιώθεις αδύναμη, σε αιφνιδιάζουν, σε φτάνουν στα όριά σου. Και, όμως, αυτές είναι που με έκαναν να συνειδητοποιήσω ότι για αυτές τις στιγμές είναι που προετοιμαζόμουν μια ζωή. Όλες οι μέχρι τώρα εμπειρίες μου, τα πιστεύω μου, η μόρφωσή μου, τα μαθήματα που μου έχει δώσει η ζωή, ο χαρακτήρας μου, η δύναμή μου, ήταν τα εφόδιά μου σε αυτή την αναμέτρηση. Μια αναμέτρηση μυαλού και ψυχής που αντιμετώπισε ο καθένας μας για να υποστηρίξει και να διεκδικήσει ό,τι αξίζει στη ζωή του.

Αποφάσισα ότι δεν με αφορούν οι ψεύτικες σχέσεις με ανθρώπους λίγους, πεινασμένους υλικά και συναισθηματικά που το μόνο που επιδιώκουν είναι να χωθούν κάπου μπας και ταιριάξουν, αλλά δε συνειδητοποιούν ότι η ανεπάρκειά τους είναι τόσο εμφανής που πάντα μια κωμική παραφωνία θα είναι. Η ανοχή είναι υπερεκτιμημένη και εγώ πλέον γυρίζω διακόπτες για αυτούς που με απογοητεύουν και δεν αξίζουν άλλη ευκαιρία.

Και εκεί, μέσα στη δίνη της τραγικότητας που μας συνέβαινε, νόμιζα ότι στάθηκα η τυχερή μέσα στο πιο άτυχο έτος των τελευταίων δεκαετιών, ότι το 2020 μου έφερε την ευκαιρία να κάνω μία επανεκκίνηση του τρόπου ζωή μου, να βγω από το comfort zone μου και να την οργανώσω από τη αρχή. Αλλά όχι! Ήρθαν τα πάνω κάτω, και αυτό δεν έγινε ποτέ, προσφέροντάς μου μία από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις στη ζωή μου, αυτή την αίσθηση της πικρίας όταν είσαι τόσο μα τόσο κοντά σε κάτι που θέλεις πολύ και τελευταία στιγμή δε γίνεται. Και, όμως, 2020 έτσι όπως με έμαθες να σκέφτομαι ακόμη και το να παραμείνω πλέον σε μία κατάσταση που δεν με ευχαριστεί είναι, ναι είναι, επιλογή μου, γιατί εγώ θα ορίσω το πότε αυτή θα λήξει και τότε θα είναι οριστικό. Δεν θα δηλητηριαστώ με θλίψη λοιπόν, άλλωστε κανείς δεν έχει τη δύναμη να με εμποδίσει από τη ζωή που θέλω να διαμορφώσω, απλά λίγο με καθυστέρησαν!

Στην πιο lifestyle πλευρά της χρονιάς, όσο και αν γελάσετε, θα ομολογήσω ότι φέτος ούτε τα χειμωνιάτικα δεν έχω βγάλει από το πατάρι. Περνώντας όλη μου τη μέρα -κυρίως- στο σπίτι το μόνο outfit που έχει γίνει δεύτερο δέρμα πια, είναι οι πιτζάμες (λουλουδάτες, πουά, χριστουγεννιάτικες, από όλα τα ντεσέν έχει η γκαρνταρόμπα). Και όμως, δεν με πειράζει καθόλου (όσο και αν τώρα που είναι γιορτές έχω αναπολήσει τα βραδινά φορέματα και τις λαμπερές εξόδους άλλων ετών). Νιώθω ότι είχα για πρώτη φορά στη ζωή μου την ευκαιρία το 2020 να ευχαριστηθώ το σπίτι μου, τους ανθρώπους μου, να νιώσω τι έχει πραγματική αξία στη ζωή μου (και σίγουρα η μία παραπάνω τσάντα ή ένα ακόμη ζευγάρι παπούτσια δεν ήταν μέσα σε αυτά). Και πάνω από όλα, το 2020 μου έδωσε χρόνο, αυτό το τόσο υποτιμημένο αγαθό που δεν αγοράζεται, δεν αναπληρώνεται, και -δυστυχώς- το εκτιμούμε όταν είναι πλέον πολύ αργά.

Α! να μην το ξεχάσω 2020! Μέσα σε όλα, μου έδωσες και μερικές ακόμη γκρι τρίχες στα μαλλιά και κάποιες ρυτιδούλες τις είδα να βαθαίνουν, αλλά δεν πειράζει -ναι ειλικρινά στο λέω- γιατί με έκανες όλους αυτούς τους μήνες να συνειδητοποιήσω ότι το να μεγαλώνω είναι ένα προνόμιο που δεν δίνεται σε όλους και σε ευχαριστώ. Σκέφτομαι, μόνο, εκείνα τα γενέθλια, μήπως λόγω των ειδικών συνθηκών να μην τα μετρήσουμε για φέτος; Τι λες; 😊

Σας εύχομαι από την καρδιά μου ένα φωτεινό 2021!