Όχι, δεν έχω γενέθλια για να με έχει πιάσει μελαγχολία, τάση για απολογισμό της μέχρι τώρα ζωής μου, των κύκλων που έκλεισαν, αυτών που δεν άνοιξαν ποτέ, των ανθρώπων που πέρασαν, αυτών που προσπέρασαν, αυτών που είναι ακόμη εδώ. Το ξέρω ότι απορείτε, γιατί συνήθως σε τέτοιες μέρες ορόσημα για τη ζωή μας είναι που συνηθίζουμε να υποβάλουμε τους εαυτούς μας σε επώδυνες ανασκοπήσεις, καταγράφουμε όλα τα πρέπει που έχουμε βάλει εμείς -ή οι άλλοι, η οικογένεια, η συνάδελφοι, η κοινωνία- στη ζωή μας και, στη συνέχεια, θέτουμε τον πήχη της αυτοεκτίμησης και ευτυχίας μας στη βάση αυτών των βασανιστικών πρέπει.

Σήμερα δεν είναι όμως μία τέτοια μέρα για εμένα. Το αντίθετο, είναι η στιγμή που, έχοντας περάσει τα 40 μου χρόνια, θέλω να μοιραστώ μαζί σας σκέψεις που θα ήθελα να μου είχαν πει και εμένα νωρίτερα, και παρότι όλοι νιώθουν ότι είναι ειδικοί και έμπειροι να σας πούνε τι πρέπει να έχετε καταφέρει σε κάθε δεκαετία της ζωής σας, εγώ θα σας πω τι ΔΕΝ χρειάζεται να έχετε κάνει, καταφέρει, επιτύχει, κατακτήσει μέχρι την ηλικία των 40 αλλά και σε οποιαδήποτε άλλη ηλικία θεωρείτε κομβική για τη ζωή σας. Θα σας πω για όλα αυτά τα πρέπει που ήρθε η ώρα να αποτινάξετε από πάνω σας και να αφήσετε τη ζωή να σας οδηγήσει, πιθανόν και σε μονοπάτια που ούτε καν έχετε σκεφτεί. Σημειώνετε;

Μέχρι την ηλικία των 40 ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ:

Να είστε μια παντρεμένη γυναίκα

Οι καιροί έχουν αλλάξει. Μία γυναίκα στα 30, στα 35, στα 40, μια γυναίκα ανεξαρτήτως της ηλικίας της δεν είναι πια η δακτυλοδεικτούμενη γεροντοκόρη, η ζωντοχήρα, η περίεργη που δεν βρίσκει να κουκουλωθεί, η ανίκανη, χωρίς ίχνος καπατσοσύνης να τυλίξει τον καλό γαμπρό.

Οι γυναίκες στην εποχή μας δεν είναι η ηλικία τους, πολλές φορές δεν μοιάζουν και δεν σκέφτονται σύμφωνα με τα βιολογικά τους χρόνια. Έχουν τη ζωή τους, τα σχέδιά τους, πάθος και όρεξη για όσα θέλουν να διεκδικήσουν και να γευτούν, και ο γάμος δεν είναι – ή δεν θα πρέπει να είναι- ένα ακόμη τρόπαιο που η κοινωνία και η οικογένεια τους απονέμει για να τις συγχαρεί που δεν παρέκκλιναν από τα στερεότυπα, που τίμησαν τις παραδόσεις και τις κοινωνικές συμβάσεις. Δεν χρειάζεται να έχετε παντρευτεί για να είστε ευτυχισμένες και επιτυχημένες στη ζωή. Μπορεί να είστε απλά σε σχέση, ορκισμένες – ή από τύχη- singles, χωρισμένες, κάπου στο ενδιάμεσο όλων αυτών, με περισσότερες ή λιγότερες υποχρεώσεις. Μπορεί να ονειρεύεστε ακόμη τα βράδια τον πρίγκιπα του παραμυθιού, ή να τον συναντήσατε και το γοβάκι να μην το πρόσφερε σε εσάς, ή -ακόμη χειρότερο σενάριο- ο πρίγκιπας να βγήκε βάτραχος. Ίσως, έχετε απελπιστεί να ακούτε από συγγενείς και φίλους να σας ρωτάνε με εκείνο το αδιάκριτο ενδιαφέρον, πασπαλισμένο με ψήγματα ειρωνείας, για το πότε θα νοικοκυρευτείτε και ότι τα χρόνια περνούν (πόση αναίδεια και αναχρονισμός, θεέ μου!).

Εσείς, όμως το ξέρετε. Δεν χρειάζεστε έναν άντρα για να σας προσδιορίσει, να σας κάνει κυρία, ανεξάρτητη, σεβαστή, αυτό το διεκδικείτε και το καταφέρνετε μόνες σας για τον εαυτό σας. Αυτό που πραγματικά χρειάζεστε είναι έναν άντρας σύντροφος, που να σας γεμίζει, να σας καταλαβαίνει, να μπορεί να χαρεί με την χαρά σας και να πονέσει με τις αγωνίες σας. Αυτόν τον άντρα, μπορεί να τον συναντήσετε σε οποιαδήποτε φάση και ηλικία της ζωής σας. Το μόνο που πρέπει να κάνετε είναι να συνεχίσετε να ζείτε τη ζωή σας, να μην συμβιβάζεστε, να αναζητάτε αυτό που θέλετε. Να είστε σίγουρες ότι κάπου εκεί έξω σας περιμένει.

Να έχετε κάνει 1,3 παιδιά

για να επιβεβαιώσετε και τις στατιστικές για τον μέσο όρων παιδιών ανά γυναίκα στην Ελλάδα. Και βέβαια, γιατί μεγαλώσατε με το γνωστό ανά τις γενιές μόττο ότι ” ο σκοπός της γυναίκας είναι να κάνει οικογένεια”. Και μπορεί, όντως, για εσάς αυτός να είναι ο σκοπός και αυτό είναι υπέροχο. Για άλλες όμως γυναίκες, τα πράγματα ίσως είναι εντελώς διαφορετικά. Μπορεί να θέλετε ένα παιδί (αντί για 2-3-4 για “να μην μεγαλώνουν μόνο τους” ή επειδή “ένα ίσον κανένα”), μπορεί να μην θέλετε ούτε αυτό το ένα (να έχετε άλλες προτεραιότητες και θέλω στη ζωή σας), να θέλετε και να μην μπορείτε να αποκτήσετε ένα παιδί, να μην σας έτυχε…Και όλο αυτό με τον χρόνο που περνά -και όλους γύρω σας να σας το θυμίζουν σε πρώτη ευκαιρία- να σας γεμίζει άγχος και μελαγχολία.

Και όμως, έχετε ακόμη όλο τον χρόνο μπροστά σας για να αξιολογήσετε τα δεδομένα στη ζωή σας, για το αν υπάρχει μέσα σας αγάπη για ένα παιδί, για το είδος της οικογένειας που θέλετε -αν θέλετε- να κάνετε. Η ζωή και οι επιλογές είναι μπροστά σας, μην σας πει ποτέ κανείς το αντίθετο.

Να έχετε βρει τη δουλειά των ονείρων σας

και να είστε super επιτυχημένη σε αυτή, να πληρώνεστε πλουσιοπάροχα, να έχετε κάθε μέρα στη δουλειά σας ένα αίσθημα πληρότητας και αυτοπραγμάτωσης. Μπορεί να είστε 40 χρονών, ή σχεδόν 40, ή πάνω από 40, αλλά να μην έχετε καταφέρει τίποτα από όλα αυτά . Πιστέψτε με, δεν είστε η εξαίρεση. Μην αυτομαστιγώνεστε, μην πληγώνετε τον εαυτό σας και μην υποτιμάτε την διαδρομή σας, ακόμη και αν τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά από το εφηβικό σας πλάνο.

Δεν πειράζει αν δεν έχετε ακολουθήσει εκείνο το career path που είχατε φτιάξει στο μυαλό σας μετά το πανεπιστήμιο, αν τα εμπόδια που συναντήσατε σας οδήγησαν ασυνείδητα ή βίαια σε άλλους δρόμους και συνθήκες. Μην αποσυντονιστείτε, μην φοβηθείτε, δείτε το σαν ευκαιρία να ξαναανακαλύψετε τον εαυτό σας, να ανακαλύψετε καινούριους δρόμους. Δεν είναι απαραίτητο ότι κάτι κάνατε λάθος τα προηγούμενα χρόνια, ίσως απλά εσείς αλλάξατε, αυτά που ζητάτε από τη ζωή και τους γύρω σας, το πως τα ιεραρχείτε. Πάρτε μια βαθιά ανάσα και, σε οποίο χρονικό σημείο και αν βρίσκεστε στη ζωή σας, τολμήστε να αλλάξετε αυτά που δεν σας γεμίζουν, που σαν κάνουν να δυστυχείτε. Πάρτε επιτέλους εκείνη τη στροφή που σας φοβίζει, μπορεί να σας οδηγήσει στο ωραιότερο μονοπάτι.

Να έχετε μάθει να μαγειρεύετε

Δεν χρειάζεται ούτε τώρα ούτε ποτέ να πιέζεστε να κάνετε κάτι που δεν σας αρέσει, επειδή πρέπει, επειδή θέλετε να ανταποκριθείτε σε έναν ρόλο, στις παραδόσεις, στα στερεότυπα, σε κάποιες προσδοκίες. Δεν χρειάζεται να ξέρετε να μαγειρεύετε όπως η μαμά ή η πεθερά σας, ή να κάνετε το οτιδήποτε επειδή οι άλλοι τα περιμένουν από εσάς. Μπορείτε άφοβα να δηλώνετε ότι μισείτε τη μαγειρική και είστε expert στα delivery της περιοχής σας, μπορείτε το ίδιο να δηλώσετε για τα πάντα, ότι δεν τα ξέρετε, δεν σας αντιπροσωπεύουν, δεν ταιριάζουν στη ζωή που επιλέγετε να ζήσετε. Μπορείτε απλά να τα αρνηθείτε, να τα περιφρονήσετε.

Να ζείτε μία ελληνική εκδοχή του αμερικανικού ονείρου

Ξέρετε, ακριβώς όπως στις αγαπημένες μας ρομαντικές κομεντί. Μονοκατοικία με κήπο (και γρασίδι που μοιάζει τόσο περιποιημένο σαν να μη μεγαλώνει ποτέ και τριανταφυλλιές που είναι όλο το χρόνο ανθισμένες), πολυτελές αυτοκίνητο SUV (πάντα καθαρό χωρίς ούτε μία γρατζουνιά, του κουτιού), 2 παιδιά (χαμογελαστά, ευγενικά, ήρεμα, πάντα καλοντυμένα με βερμούδες και κολλαριστά πόλο μπλουζάκια), ένα σκύλο (λαμπραντόρ), σύζυγο προδιαγραφών χολυγουντιανού σταρ (extra bonus με καλή δουλειά, τρόπους Βρετανού gentleman, ρομαντικός σαν κλώνος του Χιου Γκραντ και να σας κοιτά στα μάτια) και εσείς σαν από διαφήμιση της δεκαετίας του ’80 (γελαστή, ξεκούραστη, παρφουμαρισμένη, με τη μπούκλα από το κομμωτήριο, το πουά φορεματάκι σε α γραμμή και τις τέλειες ψηλοτάκουνες γόβες να έχουν γίνει ένα με το πόδι). Η ζωή αυτή ίσως να υπάρχει, το πιο πιθανό κάπου στον πλανήτη Χόλυγουντ. Για όλες εμάς που δεν κατοικούμε εκεί, το ότι δεν έχουμε μέχρι κάποια ηλικία αυτή τη ζωή -και ίσως δεν αποκτήσουμε και ποτέ- δεν είναι και δεν πρέπει να είναι λόγος για κατάθλιψη και απελπισία.

Η ιδανική ζωή δεν είναι το αμερικάνικο όνειρο, είναι τα δικά μας μικρά ή μεγάλα όνειρα, αυτά τα οποία προσπαθούμε να υλοποιήσουμε με το να ερχόμαστε κάθε μέρα ένα ακόμη βήμα κοντά τους. Και αν το σενάριο των ταινιών πάντα φάνταζε τόσο μαγικό και ποθητό στα μάτια μας, γιατί να μην δοκιμάσουμε να γράψουμε το δικό μας, αυθεντικό, μοναδικό, αληθινό, με εμάς πρωταγωνίστριες;


Πιστέψτε το και απενοχοποιηθείτε, απελευθερωθείτε. Δεν υπάρχει στη ζωή χρονοδιάγραμμα για το τι χρειάζεται να έχουμε πετύχει μέχρι τα 40, ή μέχρι τα 50 ή μέχρι…(συμπληρώστε εσείς την ηλικία). Στην πραγματικότητα δεν χρειάζεται να κάνουμε ποτέ κάτι αν δεν το επιθυμήσουμε από τα βάθη της καρδιάς μας, αν δεν το κάνουμε για εμάς και για κανέναν άλλον, αν η ζωή μας δεν το έφερε στο δρόμο μας. Και αν υπάρχει κάτι για το οποίο ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ όλες να προσπαθούμε καθημερινά -πριν τα 30, πριν τα 40, πριν τα 50 και για πάντα- είναι να είμαστε ευτυχισμένες με τους δικούς μας όρους.