Καλή Κυριακή, αγαπημένη μου παρέα!! Με ό,τι πραγματικά έχει ανάγκη η καθεμιά από εσάς (λιώσιμο στον καναπέ, αγχολυτικό γκουρμέ μαγείρεμα, διάβασμα ενός βιβλίου, μια βόλτα στη φύση…). Κάντε ακριβώς αυτό που έχει ανάγκη η ψυχή και το σώμα σας για να καταφέρετε να διανύσετε την εβδομάδα που έρχεται και που -όπως όλα δείχνουν- δεν αναμένεται και αυτή τόσο εύκολη ή ευχάριστη με όσα συμβαίνουν στον κόσμο μας.

Στα της παρέας μας, τώρα, θέλω να μοιραστώ μαζί σας την πρώτη σκέψη που έκανα με το που ξύπνησα σήμερα – στις 10.30, ναι ομολογώ, αφέθηκα χωρίς τύψεις- και άνοιξα το παράθυρο, νιώθοντας ότι θα μετατραπώ σε άγαλμα πάγου από τον κρύο και διαπεραστικό αέρα που μπήκε στο σπίτι. Μα είναι δυνατόν να είμαστε στα μέσα Μαρτίου, είναι δυνατόν να έχουμε μπει στην άνοιξη, να έχουν ανθίσει οι αμυγδαλιές και αντί να σκεφτόμαστε (και να βαριόμαστε) να κατεβάσουμε τα ανοιξιάτικα και καλοκαιρινά ρούχα, να μετανιώνουμε που δεν πήραμε online εκείνες τις καταπληκτικές apres ski μπότες που όλο και μας έβγαιναν στη google;


Ναι, φίλες μου, αυτά σκεφτόμουν με την τσίμπλα στο μάτι και χωρίς καν να έχω πιει την πρώτη γουλιά καφέ, και τελικά αναρωτιέμαι “τον Μάρτη γιατί τελικά τον φορέσαμε και καμαρώνουμε;;;”.

Εσείς τι λέτε;








Κεντρική φωτογραφία: Glen Carrie on Unsplash