Σήμερα είμαι στις μαύρες μου… Επέδειξα πειθαρχία μηδέν.

Μετά από 1,5 ολόκληρη μέρα (δεν θέλω γέλια, από κάπου πρέπει να ξεκινήσει κανείς) διατροφής με στρατιωτική πειθαρχία, με την σωστή ποσόστωση χλωρίδας, φυτικής ίνας και πρωτεϊνης, μετά από τόσα όνειρα για μικροσκοπικό μπικίνι σε μέγεθος small που ούτε οι πωλήτριες θα πίστευαν στα αυτιά τους όταν θα το ζητούσα, τελικά έπεσα στον βούρκο της ακολασίας. Ή για να ακριβολογώ, έπεσα με τα μούτρα σε ένα λαχταριστό προφιτερόλ, σαν να μην υπάρχει αύριο, σαν το μπικίνι να βγαίνει one size….

Τώρα, το μόνο που σκέφτομαι είναι κάποια τσιτάτα παρηγοριάς του τύπου “αν το λαχτάρησες πολύ το είχες ανάγκη”, ” αν το φας πριν τις 6 δεν μετράει” και άλλα τέτοια που καλά κοροϊδεύουν τις τύψεις μας, όχι όμως και τη ζυγαριά μας…

Ας είναι, από αύριο ξεκινώ και πάλι αποφασιστικά. Σας αφήνω και πάω να ξαπλώσω να κοιμηθώ για να μην σκέφτομαι τη λιχουδιά μου και ότι έχω αφήσει μερικές ακόμη κουταλιές από το προφιτερόλ της αμαρτίας στο ψυγείο.

Σας φιλώ γλυκά!





Κεντρική φωτογραφία: Noemí Jiménez on Unsplash