Και ξεκινάει η εβδομάδα Τρίτη, και όλοι έχουμε φάει τον άμπακο, και είμαστε μεταξύ δυσπεψίας και απόγνωσης που το κουμπί πάλι δεν κλείνει στο παντελόνι, και το πρωί το μάτι δεν ανοίγει και κατεβάζω θεούς και δαίμονες που το ξυπνητήρι χτυπά στις 6.00 αξημέρωτα, και μαζεύω τα κομμάτια μου να μαζέψω το μυαλό μου (αχ τις ωραία που λιαζόμουν χθες χαλαρή, σαν γάτα στο πλακόστρωτο) και πιέζομαι να ξεκινήσω τη δουλειά, και κάπου βαθιά μέσα μου -ανθρώπινα- πιστεύω ότι και οι υπόλοιποι συνάδελφοι στο ίδιο mood θα είναι…

Λάθος νόμισα… Να το, το μεγαλοστέλεχος – ο Θεός να το κάνει- ορεξάτο Τρίτη πρωί, μετά από τριήμερο έτοιμο να δώσει τον παλμό, να μας συντονίσει, να χαράξει στρατηγική, να εμπνεύσει. Μας ρώτησες, καλή μου, αν θέλουμε;; Άσε μας στην ησυχία μας, από το πρωί excel κάνουμε και εμείς, μόνο που τα σενάρια που τρέχουμε είναι για τις θερμίδες που πρέπει να καταναλώνουμε από εδώ και πέρα μπας και πέσει η μπάκα.

Μα που τη βρίσκεις στελεχάρα μου την όρεξη; Τόση φιλοτιμία, τόση φιλοδοξία, ή τόσο ανυπόφορο είναι το σπίτι σου που όλο το τριήμερο αντί να χαλαρώσεις έκανες σχέδια για το πως θα εξελιχθεί επαγγελματικά η εβδομάδα, έκανες ασκήσεις επί χάρτου για νέα projects, ήσουν με το τηλέφωνο στο χέρι έτοιμη να μας πάρεις (όχι για να μας ρωτήσεις πως περνάμε ή τι μαγειρέψαμε) αλλά για το πως βρίσκουμε την ιδέα σου, έτοιμη να πατήσεις το send και να μας στείλεις το powerpoint το οποίο έφτιαξες Σάββατο βράδυ βλέποντας παράλληλα την εκπομπή με τη Βίσση;

Υπάρχει ζωή και εκτός γραφείου αγαπητό μου στέλεχος, και αν δεν την ανακαλύψεις σύντομα, θα έρθει η ώρα που αυτή η εταιρεία στην οποία τόσο πολύ επένδυσες, που τόσο πολύ αγάπησες και έκανες σπίτι σου, θα σου φερθεί σαν τον αχάριστο γκόμενο, θα σου γυρίσει την πλάτη και τότε θα είναι αργά. Θα είναι αργά γιατί και η έξω ζωή για να σου φερθεί καλά και να σε αγκαλιάσει πρέπει να της αφιερώσεις χρόνο, σε αυτή και τους ανθρώπους της, να βρεις τον παλμό της, να γίνεις μέρος της. Χαλάρωσε, λοιπόν, “γιατί υπάρχει ζωή και μετά από σένα” (κατά το γνωστό άσμα της Βανδή), όμως η άλλη η ζωή, η πραγματική εκεί έξω δεν θα σε περιμένει, και ακόμη και αν τη συναντήσεις δεν θα έχεις μάθει πως να της φερθείς.




Κεντρική φωτογραφία: Noemí Jiménez on Unsplash